Kuala Lumpur, Banda Aceh & Pulau Weh

Nederlands – not italic / English (also for the Dutch speakers) – italic

Op het moment van schrijven zit ik op een overdekt terrasje waar een uitermate vriendelijke Indonesische man om 9:30PM een gerecht voor mij voorbereidt. Een ‘powernap’, oftewel een hazenslaapje, mondde uit in een ietwat langere onderbreking van de avond, hetgeen mij noopte op een voor de lokale Pulau Weh’er onislamitisch tijdstip te gaan kokerellen. Zoals bij de Chinees werkt men op dit eiland eveneens met een menukaart waarbij een nummer een gerecht symboliseert. #36 werd uitgekozen en ik keek reikhalzend uit om lekkere kip, patat en een eitje te krijgen, maar nu heb ik in plaats van ‘french fries’ ‘fried rice’ naast mijn gefrituurde kip liggen. Ik houd het er maar op dat de beste man dyslectisch is óf dat ik mijn Engelse uitspraak broodnodig moet gaan bijschaven.
This newest update is being written on a covered terrace from a little sea-food oriented restaurant next to the Diving Center ‘LumbaLumba’ on the island Pulau Weh, located at the northwestern tip of Sumatra in the province of Aceh. After an unintentional long power nap the local time is currently 9:30PM and a very gentle Indonesian cook is preparing a belated meal to whet my appetite at a time that he is simultaneously watching an important football match between Indonesia and their eternal rivals representing Malyasia. Perhaps that is the reason why he eventually served me fried rice instead of the clearly articulated #36 of the menu card ‘french fries’. Perhaps it was simply a result of dyslexia or, very unlikely, my poor Dinglish pronunciation.

Het is broodnodig dat ik dit epistel typ onder een rieten dak, want de serene stilte op het eiland wordt ruw verstoord door aanhoudende regenval in combinatie met golven die zo’n 10 meter achter mij met tussenpozen van 5 seconden op het idyllisch witte zandstrand neerploft. Het weer is de laatste dagen niet om over naar huis te schrijven, verre van dat zelfs, maar het natuurschoon met name onder de zeespiegel is adembenemend mooi en dientengevolge heb ik tijdens het eten nog altijd bij tijd en wijlen acute ademnood. De zon laat zich niet of slechts sporadisch zien en mijn gebronsde huid is nu dan ook aan een negatieve verandering onderhevig, ook al schijnt het zo te zijn dat men in Indonesië de schoonheid van zowel mannen als vrouwen laat afhangen onder het mom van de slogan “hoe witter hoe beter”. Ik bereid me derhalve goed voor op de aanstaande tripjes richting paradijselijke eilanden waar het ook ’s nachts goed toeven blijkt te zijn met veel lokale stappers... Voorts weet ik nu dat, indien Indonesië nog altijd tot het Nederlands Koninkrijk zou behoren, de PVV met deze gedachtengoed van de hedendaagse 27 geschatte zetels enorme sprongen zal maken en met stip de VVD en SP achter zich zou laten.
It is absolutely essential to seek shelter under the restaurant’s roof, since the tranquility here is violently disturbed by ever-continuing downpours in combination with breaking waves that plump down only 10 meters behind me in intervals of 5 seconds on the idyllic pearl-white, with dead coral covered beaches of Gapang.
The weather is recently alike good old The Netherlands, albeit it that I cannot complain about the temperature at all. The days can so far be stratified into diving in the morning at 9:30AM and in the afternoon at 2:30PM and in the meanwhile getting wet on the surface due to quite heavy, intermittent rain showers (and Asian rain showers can be considered as real downpours; never seen that many cats and dogs falling out of the sky). My bronzed skin is therefore slightly retreating, which is obviously not the worst thing in the world but still quite annoying: constant rainfall is disabling us to nicely sit outside to have a late afternoon / evening chat with the fellow-divers and it furthermore doesn’t boost people’s energy levels in general.
However, we are all here on this part of the tiny island for one thing that we have in common: diving, diving and once more diving and as a result it happens regularly throughout the day that I feel like suffocating. The marine life and the scenery under water is namely Breathtaking with a capital ‘B’ and seriously awe-inspiring!

Pulau Weh is een eiland dat zich op één uur varen ten noordwesten van de Acehse hoofdstad Banda Aceh bevindt. Op donderdagavond landde ik op het Sultan Iskandar Muda vliegveld te Aceh, waarna ik afstevende op een vorstenmaaltijd en een koninklijke nachtrust in en rondom Hotel Medan. De kamer die mij werd toebedeeld was in vergelijking tot het kot waar ik de nacht eraan voorafgaande verbleef een 7-sterrenkamer, al ervoer ik mijn hoogtepunt toen ik bij een eetgelegenheid vlakbij het hotel een aantal Indonesiërs mij vriendelijk doch dringen verzocht hún sate uit te gaan proberen. Een land waarbij het eten van saté wordt beschouwd als het verorberen van pure delicatesses omarm ik uiteraard direct en ik besloot linea recta dat ik tot het einde van mijn trip in Indonesië zal verblijven. Ondanks het verschrikkelijk lekkere eten (ik peuzelde in total twee porties à 10 spiesjes op) overheerste een naargeestig gevoel. Tijdens het eten kwamen veel bedelaars hun hand op houden voor een kleine aalmoes. Een aantal van hen was zichtbaar verminkt – naar verluidt als gevolg van de Tsunami die alleen al in de provincie Aceh naar verluidt aan 300.000 mensen het leven kostte – of was van nature uit gedisproportioneerd. Aangezien ik net had gepind en zodoende alleen grote flappen geld in mijn bezit had (hier kent men briefjes van 50.000 Rupiah, omgerekend €4,50 – een smak geld voor de locale bevolking) kon en wilde ik niemand in hun wensen voorzien.
Op vrijdagochtend nam ik de ferry naar Pulau Weh onder een brandende zon. De verzichten vanaf de boot waren prachtig, met name door een achtergronddecor van Sumatraanse bergtoppen die tot wel 2.400m hoogte reiken. Aangezien een gemiddelde otter tijdens een hittegolf minder zweette dan ik, besloot ik mijn shirt uit te trekken. Dit had ik beter niet kunnen doen, want binnen een minuut werd ik niet bepaald vriendelijk en eerder dwingend gesommeerd om mijn ontblote bovenlichaam niet in het openbaar te tonen en. Het kletsnatte shirt werd daarom weer vliegensvlug aangetrokken. Tot op de dag van vandaag weet ik nog altijd niet of dit een direct gevolg is van het strenge islamitische geloof wat men hier belijdt, óf dat de plaatselijke bevolking van mening was dat een tussen een one- en een sixpack fluctuerende 30-pluspens simpelweg ‘not done’ is.
Let’s go back to how I ended up on this picturesque island. The Lonely Planet pointed out that one of the best diving sites of Indonesia is, as always arguably, the remote island of Pulau Weh. I got very excited by the reviews on internet, as well as from the footages of various diving sites around the island which made it an easy decision to fly from Kuala Lumpur to Banda Aceh and from there taking the fast ferry to Pulau Weh’s harbor. Due to my late arrival last Thursday afternoon I was urged to stay overnight in Banda Aceh which was not too bad at all. I stayed in – a for Asian standards – luxurious hotel and that was such a delight after having slept in quite a horrendous place the night before in Kuala Lumpur. The real highlight was undoubtedly my dinner, which also contributed to my definite decision to spend the rest of my journey in Indonesia. The moment I left the hotel and headed towards the square on the other side of the street, plenty of men triggered me to come over to their place to eat their satay with peanut sauce. Could there be an even more intriguing way to make Dennis Bos loving this country? I, being the fox, was plainly set straight in front of the satay, being the geese and eventually I ate twenty chicken skewers (one skewer only has very little chicken on it and when there would be more Dennis Bos’es in Indonesia, then I am convinced that the deforestation will further endanger the natural habitats of the urang-utang). The evening and dinner was not only a scent of roses; during dinner time a lot of beggars held their hand up to get some alms. Some of the beggars were noticeably maimed – reportedly as a result of the Boxing Day 2004 Tsunami that caused roughly 300,000 casualties in the Aceh province – or were disproportioned by nature. Since I just withdrew cash from the local ATM I couldn’t and didn’t want to obey their desires since an alms of 5,000 Rupiah is an awful lot of money for any local person.
On Friday morning I took the ferry boat when the sun was scorching hot. The sceneries from the boat were from a mesmerizing beauty, mostly a result of the Sumatran mountain tips that reach up to 2,400m that lurked on the horizon. Cause I felt like a pig during a wave of heat, I decided to take off my shirt aboard of the boat. Once bitten, twice shy… Within a minute I was forced to put my shirt on immediately in order not to show my sweaty nude upper body. Until to date I am still left in oblivion whether this was a direct result of the strong Islamic religion that the locals practice or that the local community was in the strong supposition that a 30-plus guy from the Netherlands with something that varies between a one- and a six-pack is simply intolerable…

Eenmaal op het eiland aan te zijn gekomen werd het mij direct duidelijk dat Pulau Weh niet vergelijkbaar is met één van de Thaise eilanden die ik onlangs heb aangedaan. Daar waar de eilanden in Thailand zijn voorzien van mooie, lange zandstranden die zich uitermate lenen voor uren bakken en braden (het werkwoord ‘lobsteren’ of ‘to lobster’ verspreidt zich inmiddels als een lopend vuurtje), lijmstenen rotspartijen en begaanbare jungles, is Pulau Weh bezaaid met een vrijwel onbegaanbaar woud dat zich bevindt op aanzienlijke heuvelpartijen. De vulkanische activiteiten hebben hier prachtige sporen achtergelaten en het reliëf noopte de Europese Unie om kosten noch moeite te besparen om een prachtig geasfalteerde weg aan te leggen van de haven, gelegen in het noordoosten van het eiland, richting de diverse strandjes aan de westkust. Indien er een Ronde van Pulau Weh door de UCI in het leven zal worden geroepen, zie ik het zomaar gebeuren dat Alberto Contador na een tiental kilometers reeds de pijp aan Maarten dient te geven.
De route richting de duikschool en bungalows van LumbaLumba (Luma=dolfijn; LumbaLumba=dolfijnen. Hoe makkelijk kun je een taal maken?) toonden mij dat het absoluut de moeite waard is om een scooter te huren om voor omgerekend €5 een gehele middag het eiland te gaan verkennen. Buiten ansichtkaartwaardige verzichten is de kans ook groot dat ik oog-in-oog zal komen te staan met wilde varkens en makaken en hiervoor hoef ik niet eens een rijbewijs te tonen. Naar verluidt kan men in Indonesië een rijbewijs kopen en ik zal derhalve onderzoeken of ik mijn in Tsjechië gestolen rijbewijs op een louche manier kan laten vervangen.
Nog op de middag van aankomst heb ik mijn eerste duik genomen in de kristalheldere zee en werd ik met mijn neus op de fantastische feiten gedrukt: op de plek waar de Indische Oceaan de Andamanzee en de Straat van Malakka kust wemelt het van vis- en koraalsoorten en ik waande mij dan ook 55 minuten lang in een aquarium: morenes, blauwgevlekte pijlstaartroggen, inktvissen en een groot arsenaal aan fel- en bontgekleurde vissen zorgden voor een kleurrijk hoogstandje dat ik nog niet eerder in mijn leven had ervaren. Grote vissoorten zoals de adelaarsrog, de haai en de barracuda streelden nog niet mijn netvlies, maar wat niet is zou gelukkigerwijs nog gaan komen.
As soon as I arrived on Pulau Weh, I directly noticed that this island is in no way comparable with one of the Thai isles that I have seen before. Where the islands of Thailand are home to beautiful, long sandy beaches that are extremely suitable for lobstering (sun-bathing but then in an exaggerated manner), limestone rock, great vicinities and penetrable jungles, Pulau Weh is, on the other hand, blanketed by an almost impenetrable jungle in a very hilly environment, small patches of sandy beaches, hardly any interesting vicinities and also a sheer shortage of sunshine. People come to Pulau Weh for only one thing: scuba diving. As said before, those that come here for scuba diving will not regret their decision, since there are few places in the world that are home to more marine life than here.
Already on my first afternoon I decided to have my first dive in the crystal clear sea and I immediately got confronted with the underwater world’s beauty: on the spot where the Indian Ocean, the Andaman Sea and the Strait of Melaka kisses each other, an abundance of fish and coral species can be spectacularly witnessed. The 55 minutes that I was under water was experienced like being in a true aquarium: moray eels, blue-spotted stingrays, octopuses and a wide variety of colorful fish such like emperor angelfish, groupers, surgeonfish, wraths, anemone fish, shrimps and many others contributed to a colorful highlight that I have never experienced before. Big fish species, like the eagle ray, sharks and the barracuda were not spotted. Yet, since it only proved to be a manner of time…

De laatste twee dagen hebben grotendeels in het teken gestaan van het duiken. Iedere ochtend wordt er om 9:30AM met de boot vertrokken naar de meest uiteenlopende ‘dive sites’, wat om 2:30PM nog eens dunnetjes wordt overgedaan. Voorts is er de mogelijkheid om een nachtduik te maken op het zogeheten ‘Housereef’. Op de tweede duikdag heb ik niet veel bijzonders gezien, al moet ik hierbij vermelden dat je als duiken snel verziekt raakt. De eerste morene is een geweldige aanzicht, de tweede valt ook nog wel te pruimen, maar de derde keer wil je een nog veel grotere gade slaan en het liefst niet verscholen in een holletje, maar volledig exposerend in het water door al zwemmende van de ene naar de andere schuilplaats te glijden. Het hoogtepunt was daarom van mij de aanblik van een 2m lange morene die mijn geschetste derde scenario keurig netjes opvolgde. En tsja, het begint een standaard riedeltje te worden, maar wederom geen haaien op het menu.
De derde dag was qua weer niet veelbelovend. In de vroege morgen werd het eiland geteisterd door zware slagregens met zo nu en dan een donderslag bij een bewolkte hemel, maar om 9:30AM was het grotendeels droog. Het beloofde mijn mooiste duik ooit te gaan worden en in tegenstelling tot de mensheid lijkt de flora en fauna onder water dit soort weertypes met beide vinnen te omarmen. Middels een salto achterover zetten we de duik in en gingen direct naar een diepte van zo’n 30 meter, waar het stikte van de vissen. Grote tonijnen snelden zich langs mij heen met als achtergronddecor vissen in alle kleuren van de regenboog. Het kon haast niet anders dat er nog meer in aantocht was. Op het moment dat ik mij verbaasde over de schoonheid van de koralen werd er met het bekende stokje van de ‘dive master’ op de zuurstoftank geslagen en op zo’n 25 meter afstand zag ik de silhouet van een ‘black-tip reefshark’ zich door het diepblauwe water snellen. Niet veel later zou ik oog-in-oog hebben gestaan met een tweede haai, ware het niet dat op hetzelfde moment ik werd afgeleid door een tweetal adelaarsroggen die zeer gracieus zich door de watermassa heen manoeuvreerde. Dit was het missen van nóg een haai meer dan waard. Het restant van de duik leverde nog een uniek plaatje op van negen barracuda’s, in mijn ogen de Dobermann Pinchers van de oceanen – je ziet aan de ogen dat ze kwaad in de zin hebben, al doen ze normaliter geen vlieg kwaad –, die rondom ons heen zwommen en een apotheose waarbij ik duizenden – zo niet miljoenen – vissen een koraaltuin verder deden opfleuren. Ronduit overweldigend!
De middagduik kon feitelijk niet beter gaan dan de ochtendduik, hetgeen ook bewaarheid werd. Het was een mooie duik waarbij ik de pech had een vrij zeldzame ‘marble ray’ mis te lopen. “Poep geschiedt” zegt men in het Engels en ik had goede hoop dat de volgende vijf duiken mij nog veel meer mooie duikmomenten op zal leveren.
Diving is the key activity on the island and hence each and every day is built up around the two dives that are organized per day. At 9:30AM two boats are departing to a wide range of dive sites nearby, something that is being copied at 2:30PM. Further, when the conditions are are good, one can opt for a night dive on the so-called housereef that is straight in front of our bungalows. On the second day of diving I haven’t seen anything out of the extraordinary, although I have to state that as a diver you can get easily spoiled rotten. The first moray eel you witness is a fantastic experience, the second one is also acceptable, afterwards the third encounter needs to be with a massive moray eel and the ones following should not be observed in their hiding place, but full frontal in front of your diving goggles whilst swimming from one to the other place to shelter.
On the third day thunder and lightning woke me up just prior to departure time. Heavy rainshowers made me believe that the dives were to be bad, but the day evidenced that the weather above the surface is not significantly impacting the life underneath it. Moreover, the dive eventually became the best diving experience ever. Via a backflip sommersault I started my dive and we went descended straight away to a depth of approximately 30 meters, where loads of fish gave me a warm welcome. Big tunas swam rapidly around me with a background of fish in all colors of the rainbow. The start was very promising and I thought “Today can really be my lucky day!”. At the moment that I was still wowed by the corals’ beauty I heard the dive master ticking with his magic stick on the oxygen tank: roughly 25 meters in front of me I saw the silhouetto of a black tip reefshark. Finally proof for the existence of sharks to me after more than 50 dives I have done so far. A little later I could have faced another shark just if I was not distracted by two big eagles rays that were gracioulsy manouevering themselves just above my head. There could be worse reasons for not seeing a shark. The remainder of this impressing dive offered me a glimpse of a school of nine great barracudas, scorpion fish, lion fish, loads of moray eels and many, many more. Just brilliant and I am sure that good old Jeaques Cousteau would have gotten a boner from such a beauty!

Zoals gezegd valt er op het eiland niet al teveel te beleven, waarbij het weer zich ook niet leent om lekker te relaxen of een boek te lezen op het miniscule strandje dat Gapang rijk is. In de lijn der verwachting zal ik derhalve aanstaande vrijdagochtend weer terugkeren naar het vaste land waarna de bestemming vooralsnog onbekend is. Ofwel vlieg ik richting het oostelijkste puntje van Sumatra om aldaar de Krakatau te gaan bekijken en in een wildpark op zoek te gaan naar de zeldzame tijgers, neushoors en olifanten, óf ik vlieg direct door naar Jakarta om van daaruit in vijf dagen over het vasteland naar Bali te trekken, onderwijl een natuurpark en één der hoogste vulkanen te vereren met een bezoekje. Een alternatieve optie is om oerang-oetangs te gaan spotten in Bukit Lewang, maar men biedt hiertoer geen garantie buiten de plaatsen om waar men de machtig mooie beesten voedert. De komende dagen zal ik hieromtrent de knop doorhakken, maar wat de beslissing ook moge zijn: een volgend mooi avontuur is naderende…
As mentioned before there is hardly anything to do on this island except scuba diving. Add to this the pretty persistent shitty weather and relaxing outside in a hammock whilst reading a book is also not an option. As per the current expectations I will go back to the Sumatran mainland this Friday morning with a destination unknown. I will either decide to fly to the easternmost tip of Sumatra to pay a visit to the Krakatau volcano (erupted in 1884 and changed the world’s climate for years on end ever since), as well as to the Way Kampas Nature reserve where tigers (only a dozen), Sumatran rhinoceroses, various monkey species and elephants are still roaming around in the wilderness. Perhaps I decide to fly to Jakarta to subsequently travel over land for five days further to the east towards Bali whilst visiting a nature reserve and doing some trekking up to one of the highest volcanos of Indonesia. An alternative option is to spot the orang-utang near Bukit Lewang, but there is no guarantee that I will see these animals except on a sanctuary where they feed wild orang-utangs. Either tonight or tomorrow I will hit the nails on their heads and will further start planning the itinerary for the remaining 30 days of my journey through Southeast Asia.

Een laatste huishoudelijke mededeling: mijn telefoon is ontvreemd/kwijtgeraakt en deze heb ik dan ook laten blokkeren. Na drie weken feesten vond mijn telefoon het nodig om op de eerste dag op een eiland waar geen bier wordt geschonken, www.mokkels.nl zelfs aan banden is gelegd en waar rond 9PM bij eenieder het licht uitgaat, zomaar midden op de dag in rook op te gaan. Mocht ik een nieuwe telefoon hebben aangeschaft, dan zal ik het nummer met jullie delen.

One final note from my side: I lost my phone / it got stolen last Thursday on the day of my arrival here and as a result I have blocked the SIM-card. After three weeks of partying, my phone seemed to be vanished from planet earth. In case I would decide to get a temporary Indonesian phone, I will share the details with you accordingly.

Oh ja, ik was natuurlijk ook nog in Kuala Lumpur… Ach, “been there, done that”. De skyline is behoorlijk indrukwekkend met de Petronas Towers (tot 2004 de hoogste gebouwen ter wereld) als het absolute middel- en hoogetepunt en een bruisend China Town, alwaar ik verbleef in een hostel genaamd ‘The Bird’s Nest’. Ik weet nu hoe het aanvoelt om tussen papieren muren te slapen voor de schappelijke prijs van €5.- en wat mij betreft geldt in dezen het ‘eens-maar-nooit-meer principe’. Verder was ik te kort in de stad om een onderbouwde mening te vormen over de stad die het goed lijkt te doen onder de expats, maar grote steden waar geen rivier doorkruist of die zich niet aan een haven bevinden, krijgen wat mij betreft nooit vijf sterren…
I would almost forget about the fact that I have also been to Kuala Lumpur... Well, been there done that! The city’s skyline is pretty impressive with the Petronas Towers and the KL Tower as the absolute highlight, whereas also the vibrant quarter of Chinatown could count on my support. I also found accommodation in this quarter in a hostel named ‘The Bird’s Nest’. After one night crashing there I know how it feels like to sleep in between walls made from paper. Due to my short spell in the city I cannot share further profound opinions about the city that appears to be embraced by many multinationals and thus also expatriates. However, cities that are not home to a nice meandering river that splits the city’s center into two halves or that does not have a harbor don’t deserve according to me 5 stars anyways.

Veel groeten aan eenieder in het mistige Nederland en het koude Praag!
Dennis
Lots of regards to everyone in misty Holland and chilly Prague!
Dennis

PS. Inmiddels heb ik nog een drietal duiken gemaakt en woensdag 23 november 2011 gaat de boeken in als een memorabele dag. Een white-tip reefshark kon ik bijna aanraken en deze confrontatie smaakt naar meer. Als het enigszins uitkomt wens ik in zijn totaliteit nog 10-20 duiken te maken in de tijd die mij nog rest in Zuidoost-Azië.

PS. In the meanwhile I have been under water three more times and Wednesday the 23^rd of November 2011 became a historical day. A big white-tip reef shark approached me up to 5 meters distance, which was quite a rare encounter since the visibility was poor (10m). This confrontation actually increased my appetite for more scuba diving in the remaining 5 weeks enormously and I hence plan to go diving 10-20 times more shortly.

Thailand – Twee weken vol avontuur / Two weeks full of adventure

Nederlands – not italic / English (also for the Dutch speakers) – italic

Exact 16 dagen geleden vloog ik van Bangkok, alwaar ik wegens de overstromingen slechts een nacht op het vliegveld heb gebivakkeerd, door naar het zuiden van Thailand met als bestemming Phuket. De tijd is sedertdien voorbij gevlogen en ik zal hieronder proberen zo beknopt mogelijk mijn avonturen met jullie te delen. Echter, aangezien ik zowel vier dagen Phuket, een week Koh Phi Phi, een drietal dagen op Railey Beach en óók nog eens in Phuket Town heb vertoefd, kan ik mijn avonturen en belevenissen beslist niet op één A4-tje kwijt. Bij dezen bent u dus gewaarschuwd: het wordt een lange zit maar aangezien de aanhouder wint weet ik dat de trouwe lezer geen spijt zal krijgen…
Exactly 16 days ago I had my flight from Hong Kong to Bangkok, where I have stayed one night at the airport without having paid a visit to the city center. The devastating floods that affected especially the northern parts of the city in combination with alarming flood-forecasts made me deciding to take the first flight in the morning to Phuket in the southern, sunny and not endangered province of Krabi. The time passed swiftly ever since and since documenting two weeks full of adventures could easily be bundled in a book format, I have tried to be as concise as possible during this update and to spare you (too) lengthy updates. Nonetheless, bear with me that four days Phuket Island, one week Koh Phi Phi, three days on Railey Beach and also two days Phuket Town resulted in an abundance of great experiences which cannot be put on only one lousy piece of A4 paper. So be warned: it will take you some time to wrestle yourself through this update, but you won’t regret it and remember the slogan that the dogged ones get it!

Thailand – een land dat telkenmale wordt geteisterd door de grillen van Moeder Natuur en hier iedere keer op een positieve manier mee om lijkt te kunnen gaan. Op het moment van schrijven staat het grootste gedeelte van Noord-Thailand, waaronder delen van Bangkok, nog metershoog onder water en zijn toeristische trekpleisters amper begaan- en bereikbaar. Op basis van gevoerde gesprekken met de Thai is het land echter vastberaden om ook deze tegenslag te boven te komen.
Zelf bevond ik mij gelukkig in betere omstandigheden door op 2 november op Thailand’s grootste eiland Phuket aan te komen. Phuket staat bekend om haar zeer luxueus opgebouwde resorts waar jaarlijke miljoenen toeristen hun onderkomen weten te vinden en om aldaar te genieten van zon, zee, strand en een onderwaterwereld waar eveneens wezens leven die groter zijn dan de duim van Kapitein Orthega.
Na een vlekkeloos verlopen vlucht nam ik de taxi naar het stadje Hat Patong, gelegen aan de westkust van het eiland en roemrucht om haar uitgaansleven, ladyboy shows, massa-sextoerisme en gebrek aan normen en waarden. Nou, ik heb het geweten hoor! Op de eerste avond stappen was het meteen raak. Vanaf het moment dat je in de Tiger Bar aan een overheerlijke grote Chang gaat nippen (0,6 liter; 6,2% alcohol – Tsjechisch bier is dus laf) kun je er prat op gaan dat álle 1.000 aanwezige Thaise vrouwen het op je gemunt hebben. De ene glimlach volgt na de andere en enige vormen van preutsheid zijn deze meisjes onbekend. Een korte loop van de barkruk naar het toilet staat reeds garant voor tienmaal in de kruis te worden gegrepen en eveneens trachten de vrouwen met een niet bepaald romantisch overkomende stem je in staat van paraatheid te brengen door ‘blowjob?’ in de oren te fluisteren.
In het begin is dit schouwspel nog wel interessant, alhoewel het zeer ongemakkelijk aanvoelde. Na Chang #5 en wodkashot #3 begin je de omgevingsfactoren al wat beter te plaatsen en doet het je feitelijk niets meer en ga je simpelweg op zoek naar lotgenoten die eveneens niets liever willen dan gewoon een drankje te drinken en indien mogelijk de voeten van de vloer te doen. Dit fenomeen heeft zich drie nachten lang afgespeeld, waarbij ik de tweede en derde nacht veelal met Australiërs, Nieuw-Zeelanders en Scandinaviërs optrok. Al met al toch nog een happy ending, zij het niet conform de Thaise standaarden!
Thailand – a country that repetitively is distressed by the devastating powers of Mother Nature and that consistently seems to overcome the floods, the tsunamis and other merciless attacks that impacted Thailand and its population. Luckily enough I started my journey in Thailand in quite a luxurious position when I arrived on Phuket Island on November 2^nd.
Phuket is renowned for its big, comfy resorts where millions of tourists spend their holidays by enjoying sun, sea and the stunning underwater world. Also, for those that cannot keep up with their libido via the natural way in their home countries, Phuket is the place to be to choose out of a large variety of people prostituting themselves for, allegedly, the equivalent of an apple and an egg. Later more about this phenomenon.
I decided to reside in Hat Patong, a coastal city on the western half of the island and world-famous for the vibrant night life, lady-boy shows, mass sex-tourism and a shortage of norms and values. Well, the first night out was a hell of a baptize! As of the moment I set foot in the Tiger Bar where I decided to sip from a large Chang lager (0.6l; 6.2% alcohol) I was no longer the lonely traveler that suffered from loneliness.
Roughly thousand Thai women that have pole-dancing as either their profession or casual hobby decided that I was a potential target and one fake smile was instantly followed by the other. The word ‘primness’ does not exist in the Thai vocabulary and a short walk from the bar stool to the toilet sufficed to be grabbed in my ‘glockenspiel’ plenty of times. Further, a whispering voice in terrible English stating ‘Hi big boy, blowjob with me?’ was rather rule than exception and I honestly experienced this showpiece as quite embarrassing. However, after Chang #5 and vodka shot #3, I strangely enough got accustomed to these external factors and made me decide to just accept it and to seek for fellow sufferers with whom I could have a normal drink and dance with. Eventually I mostly hung out with Aussies, Kiwis and Scandinavian people, so all in all I have experienced a ‘happy ending’, albeit it not according to its metaphorical Thai meaning…

In Hat Patong had ik niets te klagen wat betreft het weer en de stranden konden eveneens mijn goedkeuring krijgen. De tijd was echter rijp om het Sodom & Gomorra van Thailand te verlaten, evenals de met bierbuiken gekenmerkte Duitse 50-plussers die wel een fiks aantal Bath wensten te spenderen aan één, twee of meerdere Thaise vrouwen tegelijk. De volgende bestemming was Koh Phi Phi, een eilandengroep dat wereldwijd bekendheid verwierf nadat de film The Beach, met Leonardo Dicaprio in de hoofdrol, daar gedeeltelijk was opgenomen. Mijn intentie was om daar drie nachten te blijven, maar na de eerste dag en nacht wist ik dat ik hier wel een weekje wenste te blijven. De Lonely Planet komt superlatieven tekort om Koh Phi Phi’s natuurschoon te beschrijven en ik moet stellen dat de auteurs geen woord hebben gelogen. Als je op zoek bent naar azuurblauwe zeeën, parelwitte zandstranden, met onvervalste jungles bezaaid zijnde lijmstenen die uit het niets uit het turquoise water opdoemen, in combinatie met een uitgaansleven waar veel Europese vakantiebestemmingen nog een puntje aan kunnen zuigen, kom dan als de wiederweerga naar deze archipel!
Op Koh Phi Phi verbleef ik in een kleine bungalow opgebouwd uit bamboe, stro en wat houten planken, waarbij de muren nog net niet van papier waren. Flower Bungalows bood me desalniettemin voor een schappelijke prijs een onderkomen om per nacht gemiddeld 5 uur slaap te pakken, waarbij ik ‘s ochtends werd ontwaakt door de warme ochtendzon en de altijd aanwezige gekko’s die zichzelf in het zweet werkten om al het ongedierte op te peuzelen; dit ging hen slechts gedeeltelijk af, want de muggen, mieren en soms ook kakkerlakken waren niet van de lucht.
Na veel nachtelijke drankgelachen, uitbundige fuifjes op het strand waarbij beachbar Slinky’s er met kop en schouders bovenuit stak, twee kayaktochten naar strandjes waar er meer primaten waren dan homo-sapiëns, een snorkeltour en een duiktocht waar het zien van haaien werd gegarandeerd, maar waarbij ik de enige échte shark leek te zijn, was het tijd om dit adembenemende eiland achter mij te laten.
In Hat Patong I did not have anything to complain regarding the weather and also the beaches could count on my support, but the time was high to move on and to leave the Thai Sodom & Gomorra – and thus also the 50-year-old plus German, beer-bellied Germans that commonly spent the night with one, two or more Thai women in exchange for some Thai Bath – behind. The next destination was Koh Phi Phi, an archipelago that was introduced to the wider world in 2000 when the movie The Beach, starring Leonardo Dicaprio in the leading role, was partially filmed over there. Also, sadly enough, Koh Phi Phi was massively hit by the Boxing Day Tsunami in 2004 that almost completely destroyed this island.
The Lonely Planet describes the islands with no shortage on superlatives and I have to state that the authors did not share one single white lie: the islands are simply paradisiacal, the (party) vibe is unique, the food is finger-licking good and the nature and scenery is mind-blowing. The guide did not say one single word about the Flower Bungalows, where I found my accommodation for in total six nights that were depicted by a lack of hygiene and an exuberance of mosquitos, geckos and the occasional cockroach. After one week my bed must have looked like I have enjoyed a few nights with having quality time with women that were in their monthly periods, but the reality was in no way like that: it was the direct result of me smacking loads of mosquitos that just indulged my fresh blood… J
After many nights of consecutive partying at various beach bars, two kayaking tours that brought me to deserted, idyllic islands that were home to monkeys, a snorkeling tour and two dives where the instructor guaranteed me to see sharks (haven’t seen any shark species, although the second dive nonetheless became memorable by spotting a massive turtle that relaxingly enjoyed eating some coral), it was time to say goodbye to Koh Phi Phi. An island that I definitely would like to visit once more in my life.

Mijn vertrek werd getriggerd door twee Nederlandse vrouwen die ik op de dag van de Full Moon Party was tegengekomen. Al luistervinkende in het water vernam ik dat zij beiden uit eenzelfde hout waren gesneden als ik, waarbij ik voornamelijk doel op hetzelfde gevoel voor humor. Na de zoveelste oprechte glimlach die op mijn gelaat verscheen op basis van flauwe woordgrappen verried ik dat ik een Nederlands paspoort bezit, hetgeen onverwachts een drietal dagen van intensief optrekken met de medewerkers van RTL Nederland inluidde. Zo zie je maar weer: alleen reizen leidt tot onmverwachte en voornamelijk leuke wendingen en zodoende stevende ik tezamen met iemand uit het Gooi en Voorschoten af naar Railey Beach.
My departure from Koh Phi Phi was triggered by two Dutch women that I happened to coincidentally meet on the day of the Full Moon Party. Whilst bathing in the sea I was listening into a conversation and I immediately derived that they were quite homogeneous to me, which was called into existence by their sense of humor. After many genuine smiles from my side, my real identity was revealed and it became clear to them that I am also in the possession of a Dutch passport. What followed was a very enjoyable spell of three days of intensive traveling to a new destination. As you can see: traveling alone might has certain disadvantages, but these are definitely outweighed by the loads of unexpected changes that makes this journey even more interesting, especially when you are receptive for the unknown and embrace given opportunities to the fullest.

Reizen in het gedeelte van Thailand waar ik verbleef, de provincie Krabi, geschiedt grotendeels over het water. Dit is ook niet zo vreemd, gezien het grote aantal eilanden dat deze provincie haar pracht en praal geeft. Railey Beach werd zodoende bereikt na een reis van anderhalf uur, waarbij ik met man en macht verzocht om mijn zeer verbrande perzikenhuidje te beschermen tegen nog meer invloeden van de zon. De zon was op de bewuste dag pas laat in de middag doorgebroken en dús dacht ik dat insmeren onder een bewolkte hemel niet nodig was. Een grove inschattingsfout en de neus is inmiddels dan ook driemaal verveld.
Railey is een mooi eiland dat wordt gekenmerkt door kliffen en palmbomen aan de oostzijde en een heus mangrovenwoud aan de westzijde. Aan de westzijde wist ik een prima verblijf op de kop te tikken en de eerste warme douche in ruim een week tijd werd ervaren als een verademing. Anders dan in Hat Patong en op Koh Phi Phi is Railey niet een eiland waar tot diep in de nacht wordt gefeest en dus lag ik een aantal dagen achtereen op een christelijk tijdstip in bed, waarbij ik moet bekennen dat dit wel ná het nuttigen van een flink aantal cocktails was. Wat is het leven toch naar zeg!
Na een middagje een in het water gevallen snorkeltocht te hebben gedaan (de duikbril&snorkel maakte direct water) ervoer ik op dag drie mijn hoogtepunt tot dusver: een kayaktocht door mangrovenwouden staat voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. Het is geweldig om in een kayak door smalle zeestraten te koersen, onderwijl apen, een monitor lizard en natuurschoon te bewonderen die zijn weerga niet kent. Het weer zat niet echt mee, maar dit mocht de pret zeker niet drukken.
Traveling in de region of Thailand where I stayed, the province of Krabi, is mostly done by either ferryboats or so-called long-tail boats. Not so remarkably, given the large number of isles that gives this area her fame and glory. Railey Beach was therefore reached after a nice journey that lasted 1.5 hours. Throughout these 90 minutes I did my utmost to protect my severely burnt skin from more exposure to the scorching sun. Since the entire morning and early afternoon was characterized by overcast weather, I was in the supposition that creaming myself in with sun lotion was unnecessary, but now I know that this was a serious misjudgment: my nose peeled off three times ever since…
Railey is a beautiful island that is known for limestone cliffs and palm trees in the east and a mangrove forests in the west. It was also nice to have had an accommodation that offered me hot water, after more than a week in which I needed to shave myself with cold water and the matrass was simply a-ma-zing. Oppose to Hat Patong and the Koh Phi Phi islands, Railey is not a place where you can dance the night away and hence I went a couple of days in a row to bed at a reasonable timeframe. Of course after having had interesting conversations combined with delicious vodka-red bull. Life truly sucks!
During these three days I also experienced the highlight of the holiday so far (which I am sure of that it will be kicked out of the top-10 after one month in Indonesia though): kayaking through the mangroves, that are home to witnessed monkeys and also a monitor lizard, is carved in my brain forever.

Na afgelopen dinsdag afscheid te hebben genomen van de dames stevende ik wederom af naar Phuket, waar ik op donderdagochtend 8AM mijn vlucht naar Kuala Lumpur, Maleisië moest zien te halen. Aangezien ik niet wederom zin had om twee nachten in het Salou voor Volwassenen te verblijven, besloot ik naar Phuket Town te gaan en het toeval wil dat ik in het hostel overnachtte waar adonis Leonardo Dicaprio eveneens verbleef voor een illustere scène uit The Beach. Uiteraard kreeg ik dus dezelfde kamer toegewezen als hij, al moet ik hiervoor wel de gitzwarte ogen van de Thaise receptionist geloven.
De taxi van de haven naar het On On Hotel duurde 15 minuten en gedurende deze tijd wisselde ik geen woord met twee Duitsers die zich een rij voor mij hadden genesteld. Echter, tijdens het inchecken werd er gevraagd of ik mee zou gaan dineren en mijn “Ja, waarom niet?” luidde onverwachts twee nieuwe lange avonden en korte nachten in. Ik schrok donderdagochtend om 6AM dan ook wakker en mag van geluk spreken dat ik de vlucht naar Kuala Lumpur nog heb gehaald.
Last Tuesday I continued my journey and I separated from the women that continued their journey to other islands in the Andaman Sea. I needed to go back to Phuket, where I had to catch the flight to Kuala Lumpur, Malaysia on Thursday morning 8AM. Since I didn’t really feel like going once more to the ‘Salou for Adults’ (Hat Patong), I opted for staying in Phuket Town, where I coincidentally got accommodated in the same hotel where good-old Adonis Leonardo Dicaprio also stayed for an illustrious scene out of the aforementioned movie The Beach. Obviously, the receptionists allocated me into the same room as Leo once overcame, although I need to trust her fully that room #38 once belonged to this movie star.
The taxi ride from the harbor to the On On Hotel lasted only 15 minutes and throughout this period I have not exchanged one single word with two Germans that occupied the row in front of me. However, whilst checking in they asked me whether I’d like to join them for dinner and the consequences of saying “Yes, why not!?” can still be felt until today. Only God knows how I have made it on time to catch the flight to Kuala Lumpur, but two nice nights out with the neighbors from the east (or should I say from the west?) were well worth the hazardous ride to the airport that made me checking in via the just-in-time principle.

Momenteel bevind ik me in Banda Aceh, een stadje gelegen in het uiterste noordwesten van het Indonesische eiland Sumatra. Dit houdt in dat ik reeds twee dagen Kuala Lumpur achter de rug heb, waarvoor ik zeer erkentelijk ben. Wederom heb ik het verblijven in een grote stad als tussenstop om een volgende highlight in de tropen te zien ervaren als een moetje en ik zou de steden oprecht het liefst mijden. Desalniettemin zal ik spoedig een update plaatsen over mijn ervaringen in de hoofdstad van Maleisië, want toegegeven: het is wel een stad waar je een keertje geweest moet zijn en na het afvinken ervan op mijn Cities To See-lijst hoef je er ook niet meer weder te keren.

En nu ga ik overheerlijk saté eten voor een habbekrats!

Momentarily I am in Banda Aceh, a city that is located at the northwestern tip of the Indonesian island Sumatra. This means that I already have had two days of Kuala Lumpur behind me, which fills me with happiness. Again, staying in a big city as a stopover before another highlight in the tropics is due has been experienced as an absolute must and Malaysia’s capital city didn’t make a great impression at me after all either. Shortly I will update you about my limited experiences in KL, but when you read yourself all the way to these final words of another update, I will spare you the details for now and allow your eyes getting some rest.

Now it is ‘eating satay time!’

Dennis
Dennis

PS. Met de gezondheid gaat alles prima. Ik heb nog geen last van buikloop, diarree of andere noemenswaardige fysieke ongemakken gehad. Wel is mijn neus hartstikke verstopt, wat waarschijnlijk door de overvloed aan ventilatoren en airconditioning toe te wijzen is. Het zegt genoeg als ik vermeld dat ik nu een Fisherman’s Friend in de mond heb en het smaakt naar niets. Geheel in lijn met Fisherman’s Friend reclames reden genoeg om hier een traantje voor te laten, temeer omdat ik op de vooravond sta van een maand waarbij het eten van saté vrijwel een dagelijkse activiteit zal zijn en ik mijn smaakpapillen maar al te graag in volle werking wens te zien.

PS. So far I have not experienced any serious health issues. No problems with my bowel movements, no diarrhea or other noteworthy physical inconsistencies. Right now I am only suffering from a terrible cold, which is mostly a result of the fens and air-conditioning. Even a Fisherman’s Friend tastes like a neutral sweets, so I will now get a nose-spray as soon as I can to make sure that my taste buds can make the distinct between shit and peanut sauce.

Hong Kong (Nederlands & English)

Hong Kong – Een wereldstad in een notendop / A wordly city in a nutshell

Nederlands – not italic / English – italic

Na iets minder dan twee dagen in Hong Kong te zijn geweest kan ik vaststellen dat ik blij ben dat her er op zit. Dit heeft niet zozeer te maken met de ervaringen die ik in de stad op zich heb opgedaan, maar meer met het feit dat het alleen verkennen van zo’n wereldstad niet leidt tot veel energie om álles binnen zo kort mogelijke tijd te zien. Ik heb de laatste twee dagen derhalve dan ook de minimale toeristische activiteiten verricht en heb zodoende geen sampan-tochtje ervaren en eveneens niet van het uitzicht genoten die de Peak View en het stadsdeel Kaloon biedt op de prachtige skyline en haven van een bijzondere stad.
After having spent two days in Hong Kong I can state that I am happy that I am about to leave this place again. This is not directly a result of the experiences the city itself brought me, but mostly due to the fact that exploring such a big city completely on your own has proven not to be my cup of tea. Consequently I have only been doing a minimal number of touristic activities and therefore I am currently not in the position to write down how amazing the view over the harbor and the beautiful skyline looks like from the Peak View or from Kaloon quarter.

In de korte tijd dat ik mijzelf door Hong Kong mocht voortbewegen heeft de stad wél een onuitwisbare indruk op mij achtergelaten. De grootsheid, de hoogbouw – het is de Bijlmermeer tot de macht tien, het straatbeeld, de marktjes, de hoeveelheid mensen en een werkelijk waar adembenemende haven met prachtige verzichten zijn niet alleen op de gevoelige plaat vastgelegd, maar staan eveneens voor altijd in mijn geheugen gegrift.
Nonetheless, during the time that I have been wandering through Hong Kong Island, the city made an ineradicable impression to me. The enormity, the skyscrapers, the street view, the little Asian markets, the large number of peoples queuing up for traffic lights and the breathtaking harbor with its scenic views are imprinted in my brain forever; you don’t need a Sony camera to memorize this photogenic place.

Ik overnachtte in het Best Western Hotel, alwaar ik een kamer kreeg aangewezen op de 32ste verdieping. Van hieruit kon ik direct in het holst van de nacht (in Hong Kong is het zeven uur later dan in Nederland) een voorproefje nemen op de pracht en praal die deze kleurrijke stad te bieden heeft. Door het tijdsverschil kon ik maar moeilijk de slaap vatten en ná het inlezen van allle voetbalverslagen (waarbij wonderbaarlijk genoeg de enige echte club van Rotterdam mijn weekend nog verder deed opvrolijken) vatte ik de slap rond de klok van 3AM. Iets dat ik de dag erna nog eens dubbel en dwars over zou doen: 5AM sloten de oogluiken zonder dat er ook maar een druppel alcohol aan te pas was gekomen.
I resided in the Best Western Hotel where they accommodated me on the 32nd floor. As I arrived passed midnight, the windows directly offered me a sneak preview on the beauty this colorful city was about to offer me. As a result of the time difference (in Hong Kong it’s 7 hours later than in the Czech Republic) I have had difficulties to fall asleep and after surfing on the internet I finally fell asleep around 3AMish; something I even outperformed the day after, when I was unable to sleep before 5AM in the morning without having had one single drop of alcohol in my blood: my body clock is still very much confused and still says that I need to rush around 3PM local time to catch tram #18 to Prazskeho Povstani on my way to the Chodov Business Park in Prague.

Hong Kong is een op het eerste oog behoorlijk welvarende stad; armoede heb ik niet gezien en alhoewel een aantal flatgebouwen in verregaande staat van ontbinding zijn, oogt de stad grotendeels netjes waarbij eenieder wel rijst op de plank lijkt te hebben. Voorts worden groots opgezette lanen waarin diverse multinationals gehuisvest zijn in wolkenkrabbers afgewisseld door smalle zijstraatjes waar je zó een lekkere vette, verse kip kunt uitkiezen die des avonds – geplukt en al – aan een spiesje kan worden geregen: behoorlijk indrukwekkend.
Hong Kong is tevens een stad waarin een gedesoriënteerd persoon als ik gemakkelijk kan verdwalen. Nadat ik uren aaneen door de stad en langs de haven had geslenterd als een volleerde Aziaat – te allen tijde de camera in de aanslag –, kon ik de weg terug naar het hotel niet meer vinden. Tevens bleek nu dat Engelse kolonisatie van het gebied, hetgeen tot officieel 1 juli 1997 voortduurde, vooral uitwisbare sporen had achtergelaten: de gemiddelde inwoner van Hong Kong spreekt namelijk nog belabberder Engels dan een endemische, in Papua Nieuw-Guinea levende bosolifant. Wel is men uiteraard uitermate vriendelijk, is Ben Dover – wie kent hem nog? – voor de mensen hier een volksheld (op basis van het aantal buigingen dat men verricht) en is het een stad die men zeker aan moet doen indien men op doorreis is richting Zuidoost-Azië.
Hong Kong is, at first glance, quite a flourishing city; I haven’t seen any real poverty and although a couple of flats desperately need some painting and reconstruction, the city is overall quite tidied up and I have the feeling that the majority of the citizens have sufficient rice on their platters every night. Further, huge widely set up lanes that gives home to a large variety of multinational companies are merging into narrow alleys where you can simply pick a living chicken which is very likely to be chopped into pieces for a nice chicken satay that very same night.
Hong Kong is also a city that easily makes people, that are as disoriented as I am, getting lost, especially since no one seemed to be able to answer the simple question: “Do you know where Time Square / Best Western Hotel is?”! It shouldn’t surprise you when I conclude that the average Hong Kong inhabitant speaks worse English than an endemic, Papua New-Guinean bush elephant.

Na een voortvarende taxirit ben ik nu weer op het vliegveld aanbeland, alwaar ik direct een hartverzakking kreeg: mijn vlucht naar Bangkok van 9:15PM stond namelijk niet op het scherm. Het mysterie werd al snel ontrafeld: ik ben te vroeg op de vluchthaven aanbeland – liefst vijf uur voor vertrek (ma: dit is niet gelogen) – en derhalve verschijnt de vlucht over luttele uren vanzelf op het scherm.
Morgenochtend vlieg ik na een overnachting op het vliegveld direct door naar Phuket, alwaar ik tot zondag aanstaande zal verblijven. Op zondagmiddag zal ik dan vervolgens een ferryboot nemen naar het eiland Koh Phi Phi, een bekend oord onder de backpackers.
After a swift taxi ride from the city center to the airport I am now five hours before departure impatiently awaiting to board the flight to Bangkok. Since Bangkok City is still endangered by floods / partially already flooded, I decided to fly further to the south to Phuket tomorrow morning at 6:30AM. I will stay in Phuket, that is known for its vibrant nightlife, scuba diving and tropical beaches, until Sunday afternoon, when I will take a ferryboat to Koh Phi Phi.

Tot snel en de reis begint nu pas écht!
We’ll catch up soon out of Thailand, where my journey finally starts for real!

Dennis
Dennis

Dubai (English Version)

Where The Sky And Beyond Is The Limit…

Sometimes you are figuring out how on earth you get to something or somewhere. Well, dear reading ladies and gentlemen, let me tell you something. As we speak I am writing down my experiences of having been two days in Dubai, whilst enjoying the CD Nothing But the Beat from David Guetta being two hours of flying away from the next destination: Hong Kong.

The fact that I once picked up the phone at a time I was asleep, it must have been around 10:30AM on the November 22nd, 2004, when a lady working for Randstadt gently asked me whether I was interested to start working for only two afternoons at the Unilever PeopleLink department in Vlaardingen, ultimately made me sitting in this airplane from Emirates. I hesitated for a while, thought twice, and eventually responded with “Sure, why not”, quickly suited myself up like Mr. Awesomeness ‘HIMYM Barney’ and drove in my Pimp My Ride Fiat Uno all the way from the Tjalkaan 65, Rotterdam, to the Olivier van Noortlaan 120, Vlaardingen. By that time I could not have imagined that this decision would in due course result in being on my way towards Southeast Asia where I will stay for a period of about two months.
Ever since I set foot on the Unilever PeopleLink premises, I drove the route to Vlaardingen approximately five hundred times, got to learn the ropes applicable to a multinational organization and gradually became quite experienced within the fieldwork of HR. It continued with a spell in Prague that lasted so far 4 years and 9 months, when in late September the decision was taken that my exact job role was about to be made redundant. In short: when you would believe in a predestined future – which I do – then you could state that I was meant to be in the plane at this time and that all recent developments have had its good reasoning.

OK, I am getting off-track. Something I also expect to get once and a while throughout my journey, but let’s get back to the core of this story for now. ‘Where The Sky And Beyond Is The Limit” is namely a composition of eight words that instantly came to my mind when I asked myself what exactly depicted my experiences ever since the plane got airborne in Amsterdam last Thursday at 3:30PM?
After a very pleasant flight with Emirates – you can choose out of all imaginable movies, TV series, music, documentaries and you are being taken care of in a very professional manner – the eagle landed in Dubai, the capital city of one of the seven emirates. I got picked up by a friend around midnight and after a short ride in his big, fancy car, I arrived at his apartment where I would crash for the next three nights. The way from the airport to his apartment, that is located practically on the artificially created beaches in the shape of Dubai’s national symbol of a palm, already showed me the city’s beauty: illuminated skyscrapers everywhere, an infrastructure where the creators of Sim City 3000 could only have dreamt of and cars that are in The Netherlands only seen once per year at the Amsterdam Rai.

After a short sleep we headed towards the biggest shopping mall of the world. The mall features – amongst others – a waterfall and an amazing aquarium that is home to colorful fish and where leopard sharks, eagle stingrays and white-tip reef sharks star as the main characters. The highlight of the day was having a coffee in front of the world’s highest building, the Burj Khalifa, that towers over the other buildings with its enormous height of 828m. God knows how they built this architectonical masterpiece, but my oh my, He did a great job: simply mesmerizing. Afterwards I was confronted with the sight of close to another thousand skyscrapers, before we cruised towards the beach where we had an afternoon snack, some ice coffee (drinking alcohol is strictly prohibited in Dubai in public; buying and drinking alcohol at home even requires an official drinking license granted exceptionally by the local authorities) and some interesting talks with my friend’s brother-in-law and a guy nicknamed Sharky after his surname Al-Sharqi (the son of the ruler of another emirate: Fujairah). Since this guy partially resembles Uncle Scrooge – his family swims in money, although he is anything but greedy) I have been enjoying an afternoon looking at showing off Ferraris, Mustangs, Bentleys and Rolls-Royces and the best of breed parading expat wome,n without having spent one single Dirham, which is Dubai’s local currency. There was also a very rare encounter: Dubai’s equivalent of Mark Rutte (for the non-Dutch, he is the Dutch Barack Obama), his Highness Sheikh Mohammed bin Rashid Al Maktoum was just sauntering by without any bodyguard alongside the boulevard and although I would rather bump into an endangered mammal species that does not belong to the Homo Sapiens family, it was stressed out that I should cherish this moment.

I was told that one would not have experienced Dubai properly without having experienced a serious night out full of partying. What we did not think of though, was that on Friday night it was close to a prerequisite to wear a Scream mask, to cover the face with fake blood or to put an axe on the head that visibly splits your skull into two pieces. Since none of these attributes were packed in my backpack and to avoid the Halloween party people, we went to a club named the Rattle Snake. The locals already warned us that the so-called ‘hooker/non-hooker ratio’ over there is 90%/10%, but naive as we are, we did not believe that in such a sophisticated city as Dubai there would be a place comparable with the Rio Bar or the Yab Yum. Our humble belief turned out to be a big mistake, since during my walk from the entrance to the bar I already witnessed two Ukrainian, three Vietnamese, one Congolean and an unidentifiable lady with Asian ancestors that undressed me with their eyes. You might now say: “Dennis, what’s the difference with what you experience in the Czech Republic?”, but note that there is one major difference that we should not lose out of sight: They didn’t speak Czech and they were really after our money J…
The Ché Bar was the next destination, where we entered the normal life again: partying people dressed up in a wide variety of costumes. I have seen a bumblebee, a predator, dozens of Catwomen and the inevitable occasional devil. A couple of shots were tossed down and at the time it was 3AM, when all the clubs switch on their lights, I went home with a satisfied feeling: the city and its people really impressed me.

The Saturday (in Dubai the last day of the weekend) was characterized by mostly relaxation: some sunbathing at the swimming pool, taking pictures of the stunning skylines, a visit to another shopping mall that has the biggest indoor ski center as their attraction (trekpleister) and a football match at night. Playing soccer will be commemorated for the next two months, since the Nike shoes with size 9.5 will ascertain that those toe nails that were not blue yet from the marathon preparations will shortly turn in all the colors of the rainbow. At least it was worth the pain: we drew 10-10 and the locals were shown that Dutch football players are – not to put it too arrogantly – simply superior to others.

In order to avoid you to fall asleep by the time that you finish this epistle – if you are not snoring in the meanwhile –, I will now close off this update by concluding that Dubai is a city that is a must-see for everyone. The architecture, the multi-cultural population (80% expatriates), the different standards, the incredible wealth, in combination with a bearable climate throughout the autumn and winter months, make this city being one of the grandest in the world.
And in case you have any prejudices and believe that visiting Dubai is not worth the effort, let me take this immediately away. You definitely will not regret paying a visit to the city where phantasy became reality and where – what we considered to be – futuristic already belongs to the present.

We will catch up after I have spent my days in Hong Kong.

Dennis

PS. I am updating my blog out of Hong Kong where I stay in the Best Western Hotel in the Causeway Bay District. The time difference with The Netherlands and the Czech Republic is +7 hours, so I better get some sleep to enjoy my days in Hong Kong to the fullest. The first impression is good: again skyscrapers all over the place.

De voorbereidingen zijn in volle gang...

De meeste mensen geven aan dat niets lekkerder is dan de voorpret die men ervaart voorafgaande aan het op reis gaan. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de voorpret in Huize Bos op het moment van schrijven slechts beperkt aan het oppervlakte naar voren is gekomen. Kommer en kwel is in geen velden of wegen te bekennen en ik ben me er terdege van bewust dat ik niet in de positie ben om te klagen, maar er komt nog al wat bij kijken om op korte termijn het gros van jouw hebben en houden vaarwel / tot ziens te zeggen en je tegelijkertijd optimaal voor te bereiden op een reis van bijna twee maanden.

Voor eenieder die het nog niet weet: mijn appartement in Praag heb ik opgezegd met ingang van 1 december. Ik was daarom genoodzaakt om al mijn spullen op te bergen in verhuisdozen, welke zullen worden verhuisd naar een nog nader te bepalen tijdelijk onderkomen. Het is ongelofelijk hoeveel prullaria een mens in een tijdsbestek van slechts vijf jaar bij elkaar kan verzamelen. Thermo-ondergoed, knuffels, kaarsenstandaarden, tot allerhande servies aan toe. Naast kleding vormt het grootste - en tevens zwaarste - struikelblok echter de inhoud van mijn boekenkast: mijn Suske&Wiske-collectie alleen al behoefde drie verhuisdozen. Willie Vandersteen's laatste hoogstandje, Het Lijdende Leiden, deed Doos #2 de das om en deze bevindt zich dan ook netjes naast de autobiografieën van Matt LeTissier, Michael Atherton en Shane Warne (om slechts aan een drietal helden van weleer te memoreren).

Genoeg gezever mijnerzijds. Want ‘niets is lekkerder dan voorpret' ís nu eenmaal waarheid als een koe en ik zal hieraan maar beter gehoor gaan geven. Zo heb ik reeds leuke emailcorrespondentie gehad met Kenneth Kwok, Accountmanager van het Best Western Hotel te Hong Kong alwaar ik zal overnachten op 30 en 31 oktober as. Mijn slotbegroeting, ‘Say hi to your tripling brothers Kwik, Kwek & Kwak' werd niet in goede toonaarde ontvangen, maar gelukkig heb ik wel een emailbevestiging ontvangen dat ik twee heerlijke nachten aldaar kan resideren.
Daarnaast vernam ik van een goede bekende dat vrouwen in Dubai de maillots weer uit de kast hebben gehaald en bloot is omgeruild voor meer dekkende kledij. De reden is zeer legitiem conform de begrippen der Emiraten: de temperatuur is van 38 graden naar 32 graden gekelderd; ik heb voor de zekerheid dan ook maar het befaamde mammoetkleed van Micha Noordegraaf in mijn backpack gepropt...

Ik Ga Op Reis En Ik Neem Mee... (puur opdat jullie weten dat ik vast en zeker wel iets belangrijks ben vergeten mee te nemen):

• Tandenborstel, -pasta
• Zonnebrand, body lotion, L'Oréal Men Expert Turbo Booster en overige hebbedingetjes
• 10 boxershorts / geen sokken
• 6 korte broeken / 12 t-shirts / 2 overhemden
• Bergschoenen / sportschoenen / slippers
• Mini-laptop / telefoon / zoomlens-camera / kleine camera
• Lonely Planet Southeast Asia
• Paspoort/inentingenboekje/duiklogboek - en pas/verzekeringspapieren/echtheidsverklaring rijbewijs
• Etc.

Volgende week woensdag vlieg ik naar Eindhoven. Na een bliksembezoek aan de lichtstad zal ik mij nog één dag ophouden in de stad waar Laven en Pythons zich verbroederen, om op donderdagmiddag omstreeks 3:30PM richting Dubai te vliegen. Na Hong Kong is Thailand aan de beurt en het doet me zeer veel deugd te vernemen dat de weersverwachtingen aldaar gunstig zijn. Het waterpeil van de Chao Praya-rivier is aanzienlijk gedaald, waardoor Bangkok en de zuidelijk gelegen - en mijns inziens tevens aantrekkelijkste - provincies niet langer gevaar lopen voor overstromingen. Natte voeten zal ik dus niet gaan krijgen. Natte dromen evenmin, aangezien ik niet warm of koud word van de ladyboys die zich aldaar ophouden (http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20111016_023).

Vandaag heb ik wat spijkers met koppen geslagen aangaande mijn reis. Deze ziet er tot dusverre als volgt uit:

• Dubai (27 oktober)
• Hongkong (29 oktober)
• Bangkok (1 november)
• Phuket - Kuala Lumpur (17 november)
• Kuala Lumpur - Banda Aceh (18-25 november)
• Singapore - Amsterdam (23 december)

De wijziging zit hem in de vlucht van Phuket naar Kuala Lumpur, waardoor ik Maleisië aan zal doen ná Thailand (en dus niet de Filippijnen). Reden hiervoor is dat ik uitermate graag een bezoek wens te brengen aan Pulau Weh, een eiland dat pal voor de kust van het door de tsunami van 2004 zeer zwaar getroffen Banda Aceh ligt en bekend staat om de grote variëteit aan vissen en, zij het in mindere mate, koraal.
Tussen 25 november en 23 december liggen de opties nog grotendeels open. Gelukkig hebben we altijd nog AsiaAir en Tiger: twee low-budget vliegmaatschappijen die je voor zeer gunstige tarieven van hot naar her weten te brengen. Bali en de Gili-eilanden (Komodo), Maleisisch Borneo en misschien zelfs de Filippijnen behoren daardoor nog altijd tot de mogelijkheden. En het mooiste is: AsiaAir biedt in totaal 15 menu's aan die je van tevoren kunt reserveren. Ik weet daarom nu al dat ik op 17, 18 én 25 november een satéschotel krijg voorgeschoteld. Smullen geblazen dus!

Mijn volgende update zal worden verstuurd vanuit dan wel Dubai, ofwel Hong Kong. Ik ben voornemens de eerste dagen lekker te verknetteren op de stranden van het kunstmatig opgespoten palmeiland óf de eilanden van de ‘wereldkaart', onderwijl mijzelf te verbazen over de architectonische hoogstandjes van onze Arabische vrienden.

Eenieder gegroet en tot horens / lezens / ziens,
Dennis

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Dennis

Een voorproefje...

Beste familie, vrienden en kennissen,

Jullie maken onderdeel uit van een selectief gezelschap dat heeft aangegeven om graag deelgenoot uit te maken van mijn reis. Aangezien ik niet iedereen in de koffer kan meenemen, heb ik besloten dat jullie mij slechts op de voet kunnen volgen via de digitale snelweg. Desalniettemin ben ik ervan overtuigd dat je hierdoor wel een zeer goed beeld zal krijgen van het reilen en zeilen van mijn avonturen, waarbij ik eveneens zal trachten op gezette tijdstippen een aantal sfeerimpressies te delen in de vorm van foto's en eventueel video's.

Een aantal van jullie heeft zich niet aangemeld om een email te ontvangen met wederom een update vanuit één der Aziatische landen. Zie deze forced distribution als een indicatie dat jullie zich ergens op de Piramide van Dennis Bos (hierover later meer; wees alstublieft niet verward met de Piramide van Maslov) bevinden, waarvan ik verwacht en hoop dat jullie dit waarderen.

Het leven zit vol onverwachte wendingen. Een maand geleden had ik niet kunnen bevroeden dat ik op het moment van schrijven op het punt sta de wijde wereld in te trekken voor een periode van acht weken. Een unieke kans die mij indirect is geboden en welke ik met beide handen aan wens te grijpen.
Ik verwacht de komende acht weken eveneens een groot aantal onverwachte momenten te ervaren / aan den lijve te ondervinden en deze wens ik graag met jullie te delen. Het enige dat op dit moment zeker is, is dat ik op donderdag 27 oktober in Amsterdam het luchtruim zal verkiezen om 6 uur later voet aan Emiraatse wal te zetten. Na een tussenstop van ruim twee dagen, zal Dubai worden ingeruild voor Hong Kong, waar ik na twee dagen weer vertrek naar Bangkok alwaar de rondreis écht zal gaan starten.

Tussen 1 november (aankomst in Bangkok) en 23 december (vertrek naar Amsterdam vanuit Singapore) zijn de exacte te verrichten activiteiten nog niet volledig gedefinieerd. Het is de intentie om het volgende - zij het dat het een zeer selecte greep is - te ondernemen:

• Twee weken Thailand (Bangkok, duiken & Full Moon Party)
• Twee weken Filippijnen (Manila, snorkelen met walvishaaien, eilandentocht)
• Anderhalve week Maleisië (Kuala Lumpur, Singapore, beklimming Mt. Kinabalu

& oog-in-oog staan met wilde oerang-oetangs)

• Tweeëneenhalve week Indonesië (Gili-eilanden, Lombok, komodovaranen)

Vanzelfsprekend zal de route en de tijdsduur aan verandering onderhevig zijn. Op basis van mijn persoonlijke ervaringen en hen die ik op mijn reis tegen kom laat ik veel ontwikkelingen en besluitvormingen over aan het toeval en de waan van de dag.

Voor nu zal ik zeggen 'Geniet van het samen met mij op reis gaan!' en ik kijk er naar uit om middels deze site met jullie in contact te blijven. Ik zal mijn best doen jullie te voorzien van scherpe analyses, interessante reisverslagen en mooie verhaallijnen, waarbij foto's niet zullen ontbreken.

De backpack staat in de aanslag en de voorbereidingen zijn getroffen. Persoonlijk kan ik niet wachten. Zoals Han Peekel vroeger wekelijks treffend verwoordde: word vervolgd!

Gegroet,