Nederlands – not italic / English (also for the Dutch speakers) – italic

Exact 16 dagen geleden vloog ik van Bangkok, alwaar ik wegens de overstromingen slechts een nacht op het vliegveld heb gebivakkeerd, door naar het zuiden van Thailand met als bestemming Phuket. De tijd is sedertdien voorbij gevlogen en ik zal hieronder proberen zo beknopt mogelijk mijn avonturen met jullie te delen. Echter, aangezien ik zowel vier dagen Phuket, een week Koh Phi Phi, een drietal dagen op Railey Beach en óók nog eens in Phuket Town heb vertoefd, kan ik mijn avonturen en belevenissen beslist niet op één A4-tje kwijt. Bij dezen bent u dus gewaarschuwd: het wordt een lange zit maar aangezien de aanhouder wint weet ik dat de trouwe lezer geen spijt zal krijgen…
Exactly 16 days ago I had my flight from Hong Kong to Bangkok, where I have stayed one night at the airport without having paid a visit to the city center. The devastating floods that affected especially the northern parts of the city in combination with alarming flood-forecasts made me deciding to take the first flight in the morning to Phuket in the southern, sunny and not endangered province of Krabi. The time passed swiftly ever since and since documenting two weeks full of adventures could easily be bundled in a book format, I have tried to be as concise as possible during this update and to spare you (too) lengthy updates. Nonetheless, bear with me that four days Phuket Island, one week Koh Phi Phi, three days on Railey Beach and also two days Phuket Town resulted in an abundance of great experiences which cannot be put on only one lousy piece of A4 paper. So be warned: it will take you some time to wrestle yourself through this update, but you won’t regret it and remember the slogan that the dogged ones get it!

Thailand – een land dat telkenmale wordt geteisterd door de grillen van Moeder Natuur en hier iedere keer op een positieve manier mee om lijkt te kunnen gaan. Op het moment van schrijven staat het grootste gedeelte van Noord-Thailand, waaronder delen van Bangkok, nog metershoog onder water en zijn toeristische trekpleisters amper begaan- en bereikbaar. Op basis van gevoerde gesprekken met de Thai is het land echter vastberaden om ook deze tegenslag te boven te komen.
Zelf bevond ik mij gelukkig in betere omstandigheden door op 2 november op Thailand’s grootste eiland Phuket aan te komen. Phuket staat bekend om haar zeer luxueus opgebouwde resorts waar jaarlijke miljoenen toeristen hun onderkomen weten te vinden en om aldaar te genieten van zon, zee, strand en een onderwaterwereld waar eveneens wezens leven die groter zijn dan de duim van Kapitein Orthega.
Na een vlekkeloos verlopen vlucht nam ik de taxi naar het stadje Hat Patong, gelegen aan de westkust van het eiland en roemrucht om haar uitgaansleven, ladyboy shows, massa-sextoerisme en gebrek aan normen en waarden. Nou, ik heb het geweten hoor! Op de eerste avond stappen was het meteen raak. Vanaf het moment dat je in de Tiger Bar aan een overheerlijke grote Chang gaat nippen (0,6 liter; 6,2% alcohol – Tsjechisch bier is dus laf) kun je er prat op gaan dat álle 1.000 aanwezige Thaise vrouwen het op je gemunt hebben. De ene glimlach volgt na de andere en enige vormen van preutsheid zijn deze meisjes onbekend. Een korte loop van de barkruk naar het toilet staat reeds garant voor tienmaal in de kruis te worden gegrepen en eveneens trachten de vrouwen met een niet bepaald romantisch overkomende stem je in staat van paraatheid te brengen door ‘blowjob?’ in de oren te fluisteren.
In het begin is dit schouwspel nog wel interessant, alhoewel het zeer ongemakkelijk aanvoelde. Na Chang #5 en wodkashot #3 begin je de omgevingsfactoren al wat beter te plaatsen en doet het je feitelijk niets meer en ga je simpelweg op zoek naar lotgenoten die eveneens niets liever willen dan gewoon een drankje te drinken en indien mogelijk de voeten van de vloer te doen. Dit fenomeen heeft zich drie nachten lang afgespeeld, waarbij ik de tweede en derde nacht veelal met Australiërs, Nieuw-Zeelanders en Scandinaviërs optrok. Al met al toch nog een happy ending, zij het niet conform de Thaise standaarden!
Thailand – a country that repetitively is distressed by the devastating powers of Mother Nature and that consistently seems to overcome the floods, the tsunamis and other merciless attacks that impacted Thailand and its population. Luckily enough I started my journey in Thailand in quite a luxurious position when I arrived on Phuket Island on November 2^nd.
Phuket is renowned for its big, comfy resorts where millions of tourists spend their holidays by enjoying sun, sea and the stunning underwater world. Also, for those that cannot keep up with their libido via the natural way in their home countries, Phuket is the place to be to choose out of a large variety of people prostituting themselves for, allegedly, the equivalent of an apple and an egg. Later more about this phenomenon.
I decided to reside in Hat Patong, a coastal city on the western half of the island and world-famous for the vibrant night life, lady-boy shows, mass sex-tourism and a shortage of norms and values. Well, the first night out was a hell of a baptize! As of the moment I set foot in the Tiger Bar where I decided to sip from a large Chang lager (0.6l; 6.2% alcohol) I was no longer the lonely traveler that suffered from loneliness.
Roughly thousand Thai women that have pole-dancing as either their profession or casual hobby decided that I was a potential target and one fake smile was instantly followed by the other. The word ‘primness’ does not exist in the Thai vocabulary and a short walk from the bar stool to the toilet sufficed to be grabbed in my ‘glockenspiel’ plenty of times. Further, a whispering voice in terrible English stating ‘Hi big boy, blowjob with me?’ was rather rule than exception and I honestly experienced this showpiece as quite embarrassing. However, after Chang #5 and vodka shot #3, I strangely enough got accustomed to these external factors and made me decide to just accept it and to seek for fellow sufferers with whom I could have a normal drink and dance with. Eventually I mostly hung out with Aussies, Kiwis and Scandinavian people, so all in all I have experienced a ‘happy ending’, albeit it not according to its metaphorical Thai meaning…

In Hat Patong had ik niets te klagen wat betreft het weer en de stranden konden eveneens mijn goedkeuring krijgen. De tijd was echter rijp om het Sodom & Gomorra van Thailand te verlaten, evenals de met bierbuiken gekenmerkte Duitse 50-plussers die wel een fiks aantal Bath wensten te spenderen aan één, twee of meerdere Thaise vrouwen tegelijk. De volgende bestemming was Koh Phi Phi, een eilandengroep dat wereldwijd bekendheid verwierf nadat de film The Beach, met Leonardo Dicaprio in de hoofdrol, daar gedeeltelijk was opgenomen. Mijn intentie was om daar drie nachten te blijven, maar na de eerste dag en nacht wist ik dat ik hier wel een weekje wenste te blijven. De Lonely Planet komt superlatieven tekort om Koh Phi Phi’s natuurschoon te beschrijven en ik moet stellen dat de auteurs geen woord hebben gelogen. Als je op zoek bent naar azuurblauwe zeeën, parelwitte zandstranden, met onvervalste jungles bezaaid zijnde lijmstenen die uit het niets uit het turquoise water opdoemen, in combinatie met een uitgaansleven waar veel Europese vakantiebestemmingen nog een puntje aan kunnen zuigen, kom dan als de wiederweerga naar deze archipel!
Op Koh Phi Phi verbleef ik in een kleine bungalow opgebouwd uit bamboe, stro en wat houten planken, waarbij de muren nog net niet van papier waren. Flower Bungalows bood me desalniettemin voor een schappelijke prijs een onderkomen om per nacht gemiddeld 5 uur slaap te pakken, waarbij ik ‘s ochtends werd ontwaakt door de warme ochtendzon en de altijd aanwezige gekko’s die zichzelf in het zweet werkten om al het ongedierte op te peuzelen; dit ging hen slechts gedeeltelijk af, want de muggen, mieren en soms ook kakkerlakken waren niet van de lucht.
Na veel nachtelijke drankgelachen, uitbundige fuifjes op het strand waarbij beachbar Slinky’s er met kop en schouders bovenuit stak, twee kayaktochten naar strandjes waar er meer primaten waren dan homo-sapiëns, een snorkeltour en een duiktocht waar het zien van haaien werd gegarandeerd, maar waarbij ik de enige échte shark leek te zijn, was het tijd om dit adembenemende eiland achter mij te laten.
In Hat Patong I did not have anything to complain regarding the weather and also the beaches could count on my support, but the time was high to move on and to leave the Thai Sodom & Gomorra – and thus also the 50-year-old plus German, beer-bellied Germans that commonly spent the night with one, two or more Thai women in exchange for some Thai Bath – behind. The next destination was Koh Phi Phi, an archipelago that was introduced to the wider world in 2000 when the movie The Beach, starring Leonardo Dicaprio in the leading role, was partially filmed over there. Also, sadly enough, Koh Phi Phi was massively hit by the Boxing Day Tsunami in 2004 that almost completely destroyed this island.
The Lonely Planet describes the islands with no shortage on superlatives and I have to state that the authors did not share one single white lie: the islands are simply paradisiacal, the (party) vibe is unique, the food is finger-licking good and the nature and scenery is mind-blowing. The guide did not say one single word about the Flower Bungalows, where I found my accommodation for in total six nights that were depicted by a lack of hygiene and an exuberance of mosquitos, geckos and the occasional cockroach. After one week my bed must have looked like I have enjoyed a few nights with having quality time with women that were in their monthly periods, but the reality was in no way like that: it was the direct result of me smacking loads of mosquitos that just indulged my fresh blood… J
After many nights of consecutive partying at various beach bars, two kayaking tours that brought me to deserted, idyllic islands that were home to monkeys, a snorkeling tour and two dives where the instructor guaranteed me to see sharks (haven’t seen any shark species, although the second dive nonetheless became memorable by spotting a massive turtle that relaxingly enjoyed eating some coral), it was time to say goodbye to Koh Phi Phi. An island that I definitely would like to visit once more in my life.

Mijn vertrek werd getriggerd door twee Nederlandse vrouwen die ik op de dag van de Full Moon Party was tegengekomen. Al luistervinkende in het water vernam ik dat zij beiden uit eenzelfde hout waren gesneden als ik, waarbij ik voornamelijk doel op hetzelfde gevoel voor humor. Na de zoveelste oprechte glimlach die op mijn gelaat verscheen op basis van flauwe woordgrappen verried ik dat ik een Nederlands paspoort bezit, hetgeen onverwachts een drietal dagen van intensief optrekken met de medewerkers van RTL Nederland inluidde. Zo zie je maar weer: alleen reizen leidt tot onmverwachte en voornamelijk leuke wendingen en zodoende stevende ik tezamen met iemand uit het Gooi en Voorschoten af naar Railey Beach.
My departure from Koh Phi Phi was triggered by two Dutch women that I happened to coincidentally meet on the day of the Full Moon Party. Whilst bathing in the sea I was listening into a conversation and I immediately derived that they were quite homogeneous to me, which was called into existence by their sense of humor. After many genuine smiles from my side, my real identity was revealed and it became clear to them that I am also in the possession of a Dutch passport. What followed was a very enjoyable spell of three days of intensive traveling to a new destination. As you can see: traveling alone might has certain disadvantages, but these are definitely outweighed by the loads of unexpected changes that makes this journey even more interesting, especially when you are receptive for the unknown and embrace given opportunities to the fullest.

Reizen in het gedeelte van Thailand waar ik verbleef, de provincie Krabi, geschiedt grotendeels over het water. Dit is ook niet zo vreemd, gezien het grote aantal eilanden dat deze provincie haar pracht en praal geeft. Railey Beach werd zodoende bereikt na een reis van anderhalf uur, waarbij ik met man en macht verzocht om mijn zeer verbrande perzikenhuidje te beschermen tegen nog meer invloeden van de zon. De zon was op de bewuste dag pas laat in de middag doorgebroken en dús dacht ik dat insmeren onder een bewolkte hemel niet nodig was. Een grove inschattingsfout en de neus is inmiddels dan ook driemaal verveld.
Railey is een mooi eiland dat wordt gekenmerkt door kliffen en palmbomen aan de oostzijde en een heus mangrovenwoud aan de westzijde. Aan de westzijde wist ik een prima verblijf op de kop te tikken en de eerste warme douche in ruim een week tijd werd ervaren als een verademing. Anders dan in Hat Patong en op Koh Phi Phi is Railey niet een eiland waar tot diep in de nacht wordt gefeest en dus lag ik een aantal dagen achtereen op een christelijk tijdstip in bed, waarbij ik moet bekennen dat dit wel ná het nuttigen van een flink aantal cocktails was. Wat is het leven toch naar zeg!
Na een middagje een in het water gevallen snorkeltocht te hebben gedaan (de duikbril&snorkel maakte direct water) ervoer ik op dag drie mijn hoogtepunt tot dusver: een kayaktocht door mangrovenwouden staat voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. Het is geweldig om in een kayak door smalle zeestraten te koersen, onderwijl apen, een monitor lizard en natuurschoon te bewonderen die zijn weerga niet kent. Het weer zat niet echt mee, maar dit mocht de pret zeker niet drukken.
Traveling in de region of Thailand where I stayed, the province of Krabi, is mostly done by either ferryboats or so-called long-tail boats. Not so remarkably, given the large number of isles that gives this area her fame and glory. Railey Beach was therefore reached after a nice journey that lasted 1.5 hours. Throughout these 90 minutes I did my utmost to protect my severely burnt skin from more exposure to the scorching sun. Since the entire morning and early afternoon was characterized by overcast weather, I was in the supposition that creaming myself in with sun lotion was unnecessary, but now I know that this was a serious misjudgment: my nose peeled off three times ever since…
Railey is a beautiful island that is known for limestone cliffs and palm trees in the east and a mangrove forests in the west. It was also nice to have had an accommodation that offered me hot water, after more than a week in which I needed to shave myself with cold water and the matrass was simply a-ma-zing. Oppose to Hat Patong and the Koh Phi Phi islands, Railey is not a place where you can dance the night away and hence I went a couple of days in a row to bed at a reasonable timeframe. Of course after having had interesting conversations combined with delicious vodka-red bull. Life truly sucks!
During these three days I also experienced the highlight of the holiday so far (which I am sure of that it will be kicked out of the top-10 after one month in Indonesia though): kayaking through the mangroves, that are home to witnessed monkeys and also a monitor lizard, is carved in my brain forever.

Na afgelopen dinsdag afscheid te hebben genomen van de dames stevende ik wederom af naar Phuket, waar ik op donderdagochtend 8AM mijn vlucht naar Kuala Lumpur, Maleisië moest zien te halen. Aangezien ik niet wederom zin had om twee nachten in het Salou voor Volwassenen te verblijven, besloot ik naar Phuket Town te gaan en het toeval wil dat ik in het hostel overnachtte waar adonis Leonardo Dicaprio eveneens verbleef voor een illustere scène uit The Beach. Uiteraard kreeg ik dus dezelfde kamer toegewezen als hij, al moet ik hiervoor wel de gitzwarte ogen van de Thaise receptionist geloven.
De taxi van de haven naar het On On Hotel duurde 15 minuten en gedurende deze tijd wisselde ik geen woord met twee Duitsers die zich een rij voor mij hadden genesteld. Echter, tijdens het inchecken werd er gevraagd of ik mee zou gaan dineren en mijn “Ja, waarom niet?” luidde onverwachts twee nieuwe lange avonden en korte nachten in. Ik schrok donderdagochtend om 6AM dan ook wakker en mag van geluk spreken dat ik de vlucht naar Kuala Lumpur nog heb gehaald.
Last Tuesday I continued my journey and I separated from the women that continued their journey to other islands in the Andaman Sea. I needed to go back to Phuket, where I had to catch the flight to Kuala Lumpur, Malaysia on Thursday morning 8AM. Since I didn’t really feel like going once more to the ‘Salou for Adults’ (Hat Patong), I opted for staying in Phuket Town, where I coincidentally got accommodated in the same hotel where good-old Adonis Leonardo Dicaprio also stayed for an illustrious scene out of the aforementioned movie The Beach. Obviously, the receptionists allocated me into the same room as Leo once overcame, although I need to trust her fully that room #38 once belonged to this movie star.
The taxi ride from the harbor to the On On Hotel lasted only 15 minutes and throughout this period I have not exchanged one single word with two Germans that occupied the row in front of me. However, whilst checking in they asked me whether I’d like to join them for dinner and the consequences of saying “Yes, why not!?” can still be felt until today. Only God knows how I have made it on time to catch the flight to Kuala Lumpur, but two nice nights out with the neighbors from the east (or should I say from the west?) were well worth the hazardous ride to the airport that made me checking in via the just-in-time principle.

Momenteel bevind ik me in Banda Aceh, een stadje gelegen in het uiterste noordwesten van het Indonesische eiland Sumatra. Dit houdt in dat ik reeds twee dagen Kuala Lumpur achter de rug heb, waarvoor ik zeer erkentelijk ben. Wederom heb ik het verblijven in een grote stad als tussenstop om een volgende highlight in de tropen te zien ervaren als een moetje en ik zou de steden oprecht het liefst mijden. Desalniettemin zal ik spoedig een update plaatsen over mijn ervaringen in de hoofdstad van Maleisië, want toegegeven: het is wel een stad waar je een keertje geweest moet zijn en na het afvinken ervan op mijn Cities To See-lijst hoef je er ook niet meer weder te keren.

En nu ga ik overheerlijk saté eten voor een habbekrats!

Momentarily I am in Banda Aceh, a city that is located at the northwestern tip of the Indonesian island Sumatra. This means that I already have had two days of Kuala Lumpur behind me, which fills me with happiness. Again, staying in a big city as a stopover before another highlight in the tropics is due has been experienced as an absolute must and Malaysia’s capital city didn’t make a great impression at me after all either. Shortly I will update you about my limited experiences in KL, but when you read yourself all the way to these final words of another update, I will spare you the details for now and allow your eyes getting some rest.

Now it is ‘eating satay time!’

Dennis
Dennis

PS. Met de gezondheid gaat alles prima. Ik heb nog geen last van buikloop, diarree of andere noemenswaardige fysieke ongemakken gehad. Wel is mijn neus hartstikke verstopt, wat waarschijnlijk door de overvloed aan ventilatoren en airconditioning toe te wijzen is. Het zegt genoeg als ik vermeld dat ik nu een Fisherman’s Friend in de mond heb en het smaakt naar niets. Geheel in lijn met Fisherman’s Friend reclames reden genoeg om hier een traantje voor te laten, temeer omdat ik op de vooravond sta van een maand waarbij het eten van saté vrijwel een dagelijkse activiteit zal zijn en ik mijn smaakpapillen maar al te graag in volle werking wens te zien.

PS. So far I have not experienced any serious health issues. No problems with my bowel movements, no diarrhea or other noteworthy physical inconsistencies. Right now I am only suffering from a terrible cold, which is mostly a result of the fens and air-conditioning. Even a Fisherman’s Friend tastes like a neutral sweets, so I will now get a nose-spray as soon as I can to make sure that my taste buds can make the distinct between shit and peanut sauce.